5 Shtatori – Dita e Shenjtërimit të Nënë Terezës: kur një shqiptare u bë shenjtore për botën
Në kalendarin shqiptar, 5 Shtatori nuk është vetëm një datë; është një përqafim ndërkufijsh të dashurisë. Është dita kur Kisha Katolike kremton Nënë Terezën e Kalkutës, shenjtoren shqiptare që i dha botës një mësim të thjeshtë: “dashuria është vepër”.
Nga Uska e Shkupit te altarët e shenjtë Lindur si Anjezë Gonxhe Bojaxhiu më 26 gusht 1910 në një familje shqiptare me rrënjë në Prizren, ajo la shtëpinë në moshën 18-vjeçare për t’iu bashkuar urdhërit të Motrave Loretane. Më 5 shtator 1997, pas një jete të tërë në shërbim të më të varfërve, ajo u nda nga kjo botë. Saktësisht njëzet vjet më vonë, më 4 shtator 2016, Papa Françesku e shpalli shenjtore para mbi 100 000 besimtarësh në sheshin e Shën Pjetrit.
Si e festojmë ne sot Në Tiranë, katedralja “Shën Pali” mbushet që në agim me qirinj dhe me zëra që këndojnë “Ave Maria” në shqip. Në Shkup, shtëpia-muze në lagjen “Hajvali” hap dyert për vizitorët që duan të prekin pllakën ku Anjeza shkroi emrin e saj të parë. Në Kalkutë, motrat e saj shpërndajnë 100 000 vakte falas – një traditë që ajo filloi me duart e saj të vogla.
Por festa më e bukur ndodh në shtëpitë tona. Nëna ime, që s’ka qenë kurrë në Kalkutë, më 5 shtator përgatit tavë kosi me mish viçi dhe e shërben në një pjatë prej balte, siç bënte Nënë Tereza për të varfrit. “Nuk është pjata që ka rëndësi,” thotë ajo, “është dora që e mbart.”
Mesazhi që na bashkon Nënë Tereza na mëson se dashuria nuk ka kufij, as kombësi, as fe. Ajo që na bën shqiptarë nuk është vetëm gjuha që flasim, por zemra që japim. Në një botë që shpesh harron të varfrit, 5 Shtatori është dita kur Shqipëria thotë me zë të lartë: “Ne jemi këtu, me duar të hapura.
